تبليغاتX
گلهای مندرس
هر پنجره ای را که باز می کنم , پرندگان , خسته از راه می رسند
 

۱-

به نوح

اعتقادی نداشت

می گفت : مسیح نجار بهتری بود!

۲-

می خواست همه را مبهوت کند

از ستاره ها بالا رفت

بالاتر

جایی که لکه ی سیاهی

از رد پایش باقی ماند!

۳- 

مثل یک تابلوی امپرسیونیستی

یا یک شعر دادائیستی

ستاره ها پخش شده اند

در آسمان !

                                                                                 م.ح.سلطانی

 

+ نوشته شده در  شنبه نهم خرداد 1388ساعت 0:58  توسط ما دو نفر   | 

سلام خدمت همه ی دوستان عزیز

راستش این روزا حوصله ی نوشتن رو ندارم . چیز زیادی هم برای نوشتن ندارم. فقط می تونم بگم دلم برای همه ایران تنگ شده. این چندتا عکس رو انتخاب کردم که به نوعی بتونم به روز کنم. این روزا شروع کردن هرنوشته ای آسون شده اما تموم کردنش کار حضرت فیله.                                        

              

               

 این عکس ها رو به اصطلاح توی یکی از روستاهای قدیمی اینجا انداختیم که به نوعی این روزا جنبه ی تاریخی براشون داره و بهش میرسن. این عکس توی کلیسای اون روستاست. جای خوبی بود چون توی کل روستا ۱۵ تا خونه بیشتر نبود و می تونستی توی نیم ساعت کل روستا رو توی سرما بگردی. راستی این روستا قدمت ۱۰۰ ساله داشت یا ۱۵۰؟ یادم نمی یاد درست.  خوب دیگه همین . راستی من به علت آب و هوای مزخرف اینجا موهام رو کوتاه کردم. یه موقع فکر نکنین که جو کانادا ما رو تحت تاثیر قرار داده.

                

               

               

           

قربان همه ی شما دوستان دور یا نزدیک.

                                                                   محمد جواد سلطانی

                                                                                      ۲۹آوریل  ۲۰۰۹ 

 "برای خواندن نقد تازه به دیدگان سر بزنید."

"تیتر این مطلب بر گرفته از یکی از شعر های شاعره ی گرامی سر کار خانم معصومه افتاده نیا (ساکن شهر ری)می باشد.

+ نوشته شده در  پنجشنبه دهم اردیبهشت 1388ساعت 0:47  توسط ما دو نفر   | 

 

با سلام و تبریک سال نو

برای شما دوستان عزیز و خوبمون آرزو می کنیم سال بسیار شاد و زیبایی داشته باشید.

و در سایه لطف خداوند به امیدها و آرزوها برسید.

 

درخت که مثل هميشه است!

چه اتفاقی برای پرنده ها افتاد؟

که  امروز ،امروز نيست

چه اتفاقی برای آينه افتاد؟

که من... من ...نیست...نیست!

 عادت می کنی

به نام فروردين

به نام کوچکت

به نام کوچه ها...

عادت می کنی

به کفش های تازه

خيابان های تازه تر...

به تمام شهر عادت می کنی.

اما

فقط

عادت می کنی.

                                        جوادزاده

 

+ نوشته شده در  شنبه یکم فروردین 1388ساعت 0:13  توسط ما دو نفر   | 

 

سلام به تمام دوستان عزیز

و متشکرم از همراهی همیشگی شما

امیدوارم این اطلاعیه برای این پست و برای دوستان کافی و مفید باشه.

به اطلاع می رساند:

جلسه نقد کتاب "زمین اگر نچرخد" مجموعه شعر محمد جواد سلطانی در جلسه حلقه مهر خانه شاعران برگزار می شود.

این برنامه در تاریخ ۱۵ اسفند ماه (پنج شنبه) ساعت ۶ -۴.۳۰  و با حضور سرکار خانم مهرنوش قربانعلی  و استاد ساعد باقری و دوستان شاعر و نظرپرداز برگزار می شود.

شما دوستان خوب را هم به نقد کتاب دعوت می کنم و امیدوارم دیدار میسر شود.

در ضمن وبلاگی را هم با عنوان دیدگان به نقد و نظر پیرامون شعر و ادبیات اختصاص دادیم که در ابتدا  با مطالبی با موضوع کتاب "زمین اگر نچرخد " آن را به شما معرفی می کنیم.برای مشاهده لطفا اینجا را کلیک کنید.يا به ابتداي پيوند هاي وبلاگ مراجعه نماييد.متشكرم.

 

 

 

+ نوشته شده در  دوشنبه دوازدهم اسفند 1387ساعت 0:18  توسط ما دو نفر   | 

 تکه

تکه

تکه

به استخوان دستانی فکر کن

که گلوبندی بسازی

به چشمانی

که چشمانی.

بايد تو را به ياد بياورد

شبی که دنيا پشت دستش داغ می شود

دود می کند

شبی که به سرفه می افتد و برمی خيزد.

بايد تو را به ياد بياورد

وقتی  کشتی هاش را

يکی يکی

پيدا می کند،

بيرون می کشد

و به كشاكش  افق مي ماند.

بايد تو را به ياد بياورد

صبح ها

که از خواب می پرد پشت دورترين پنجره ای باز...

باز...

باز می گردد.

حتی همين تو!

روبرويم  نشسته ای

صدايم را نمی شنوی

و به لبهايی که تکان می خورند

خيره شده ای

بايد مرا به ياد بياوری

وقتي

تکه

تکه

تکه

به گلوبندت وفاداري.

                             توسط:جوادزاده

 

+ نوشته شده در  چهارشنبه نهم بهمن 1387ساعت 23:52  توسط ما دو نفر   |