گلهای مندرس

هر پنجره ای را که باز می کنم , پرندگان , خسته از راه می رسند

چیزی از سر شب نگذشته ست

هزارو یک ستاره در آسمان

هزارو یک چشم

روی زمین

قصه

همان قصه ی قدیمی ست

حتی اگر راوی تو باشی

چیزی را عوض نمی کند

تنها

خواب مرا به تاخیر میندازد

۱۷ جولای ۲۰۰۸

توسط: محمد جواد سلطانی

+ نوشته شده در ساعت توسط ما دو نفر |

من زائیده ی تخیلات زنی هستم که در ذهن بسته ی پیرهنی زندگی می کرد

- باد می آید و چادرت با من هم عقیده است

باد می خواهد گیسوانت را ببرد به مزرعه ی پدری

باد تنها به پیرهنی می آید که گلهایش را جایی نروئیده است!

بی لالایی

بی لالایی...

آنقدر به دندان شیری ام فکر کرد

فکر کرد

فکر کرد که افتاد!

توسط: جوادزاده

+ نوشته شده در ساعت توسط ما دو نفر |

نیمی در آغوش من

نیمی در آغوش تو

زمین مدارش را کامل میکند

ما دیدارمان را

تازه می کنیم

با قلب هایی که در سینه داریم

یک ضربان هم به تاخیر

فکر نمی کنیم

رها کن این نقشه را بر دیوار

بگذار فاصله ها

مصلوب بمانند.

توسط: محمد جواد سلطانی

+ نوشته شده در ساعت توسط ما دو نفر |