| تبليغات | X |
|
هر پنجره ای را که باز می کنم , پرندگان , خسته از راه می رسند
|
راستش این روزا حوصله ی نوشتن رو ندارم . چیز زیادی هم برای نوشتن ندارم. فقط می تونم بگم دلم برای همه ایران تنگ شده. این چندتا عکس رو انتخاب کردم که به نوعی بتونم به روز کنم. این روزا شروع کردن هرنوشته ای آسون شده اما تموم کردنش کار حضرت فیله.
این عکس ها رو به اصطلاح توی یکی از روستاهای قدیمی اینجا انداختیم که به نوعی این روزا جنبه ی تاریخی براشون داره و بهش میرسن. این عکس توی کلیسای اون روستاست. جای خوبی بود چون توی کل روستا ۱۵ تا خونه بیشتر نبود و می تونستی توی نیم ساعت کل روستا رو توی سرما بگردی. راستی این روستا قدمت ۱۰۰ ساله داشت یا ۱۵۰؟ یادم نمی یاد درست. خوب دیگه همین . راستی من به علت آب و هوای مزخرف اینجا موهام رو کوتاه کردم. یه موقع فکر نکنین که جو کانادا ما رو تحت تاثیر قرار داده.
قربان همه ی شما دوستان دور یا نزدیک.
محمد جواد سلطانی
۲۹آوریل ۲۰۰۹
"برای خواندن نقد تازه به دیدگان سر بزنید."
"تیتر این مطلب بر گرفته از یکی از شعر های شاعره ی گرامی سر کار خانم معصومه افتاده نیا (ساکن شهر ری)می باشد.
